Jej wuj Ludwik XIV zmarł w 1715, a jej brat – książę Orleanu, został regentem w imieniu 5-letniego Ludwika XV. W 1718, podczas krótkiej wizyty na dworze francuskim w Paryżu, jej siostrzenica – księżna-wdowa de Berry, wyprawiła na jej cześć ogromne przyjęcie w Pałacu Luksemburskim. W październiku 1722 Ludwik XV został koronowany. Elżbieta Charlotta gościła we Francji razem z rodziną. Wtedy jej najmłodsza córka – Anna Charlotta po raz pierwszy i ostatni spotkała swoją babcię, która zmarła w grudniu tego samego roku. Książę Orleanu zmarł w grudniu następnego roku. Siedem lat później, w 1729 zmarł Leopold Józef, a Elżbieta Charlotta została regentką Lotaryngii w imieniu swojego syna Franciszka Stefana. Próbowała Annę Charlottę z królem Ludwikiem XV, a później z nowym księciem Orleanu – owdowiałym Ludwikiem. Nie mogła zapobiec oddaniu Lotaryngii Stanisławowi Leszczyńskiemu. Kiedy jej syn ożenił się z Marią Teresą Habsburg przeniosła się do zamku Haroué niedaleko Commercy. Franciszek Stafan otrzymał tytuł wielkiego księcia Toskanii, a przez małżeństwo z Marią Teresą został cesarzem.
Elżbieta Charlotta została pochowana w krypcie książęcej w kościele Saint-François-des-Cordelier w Nancy.
Kategoria:Burbonowie orleańscy Kategoria:Ludzie urodzeni w Saint-Cloud Kategoria:Urodzeni w 1676 Kategoria:Zmarli w 1744