Kongres starokatolików w Kolonii – odbyte w dniach 20–22 września 1872 roku, drugie generalne i formalne spotkanie przedstawicieli ruchów starokatolickich, mające ugruntować proces powstawania niezależnych krajowych kościołów katolickich - szczególnie Kościoła Starokatolickiego w Niemczech.
Na Kongres w Kolonii, który ze względu na swój skład i podjęte decyzje wywarł trwały wpływ na kościelną opinię publiczną, przybyło 350 delegatów z około 100 miejscowości w Niemczech. Na ich czele znaleźli się wszyscy przywódcy ruchu starokatolickiego, zarówno z Niemiec, jak i z Francji oraz Szwajcarii (min. Eduard Herzog). Kongresowi który był podobnie zorganizowany jak Kongres katolików w Monachium (1871), przewodniczył Fryderyk von Schulte.
Na tym Kongresie wyraźnie ujawniła się wola utworzenia własnego Kościoła. Znalazło to swój wyraz już w tym, że w świadomym przeciwieństwie do "nowokatolików", którzy przyjęli dekrety watykańskie, określono się jako "starokatolicy". Przyjęto prowizoryczny "Projekt organizacji uregulowanego duszpasterstwa", który zakładał zniesienie pobieranie opłat kościelnych i stypendiów mszalnych, likwidacja przerostu odpustów, odejście od przesadnego kultu świętych oraz używania szkaplerzy, czy święcenia medalików.