thumb|250px|Miedziane Ławki, widok z Jagnięcego Szczytu thumb|250px|Miedziane Ławki widoczne jako dwie skośne rysy
Miedziane Ławki (słow. Medené lávky, niem. Kupferbänke, węg. Rézpadok) – dwa długie i piarżyste zachody w północnych ścianach Kieżmarskiego Szczytu, Wideł i Łomnicy w słowackich Tatrach Wysokich. Położone są ponad Miedzianą Kotliną, pod nimi znajduje się Miedziany Śnieżnik – nigdy nie topniejący płat śniegu (tzw. śnieżnik).
Oba zachody – Niżnia Miedziana Ławka (Dolná Medená lávka) i Wyżnia Miedziana Ławka (Horná Medená lávka) – zaczynają się w Miedzianym Ogródku (ok. 2195 m), będącym kociołkowatym rozszerzeniem północno-zachodniego żlebu Wyżniej Kieżmarskiej Przełęczy. Stamtąd wznoszą się łagodnie w kierunku południowo-zachodnim. Niżnia Miedziana Ławka prowadzi początkowo na piarżysty i spłaszczony wierzchołek Miedzianej Kazalnicy (ok. 2300 m), znajdujący się w linii spadku Przełęczy w Widłach, po czym lekko obniża się, a następnie biegnie poziomo. Przed osiągnięciem Miedzianego Potoczka rozdwaja się, a obie odnogi dochodzą do żlebu zbiegającego z Pośledniej Przełączki. Szerokość zachodu wynosi na ogół 1,5–3 m, najszerszy jest on za Miedzianą Kazalnicą. Wyżnia Miedziana Ławka jest na ogół węższa, a za linią spadku Kieżmarskiej Przełęczy występuje przerwa w zachodzie, której przebycie wymaga asekuracji liną.