Bitwa pod Lissos – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 212 p.n.e. podczas I wojny Rzymu z Macedonią.
W roku 212 p.n.e. Filip V podjął kampanię mającą na celu dotarcie do Adriatyku i ograniczenie obszaru rzymskich posiadłości od strony lądu. W tym samym roku uderzył na Lissos (obecnie Lezha w Albanii), ufortyfikowany gród iliryjski u ujścia rzeki Drilon (Drina). Miasto otoczone było mocnymi fortyfikacjami, w skład których wchodziła cytadela Akrolissos.
Filip rozbił obóz na południe od miasta, ukrywając oddziały lekkozbrojnych w pobliskich lasach położonych na północ od Lissos. Sam zaś na czele peltastów i pozostałych wojsk zajął następnego dnia pozycje pod miastem. W odpowiedzi na to Ilirowie wychodząc z miasta stanęli w szyku zbrojnym na pobliskim wzgórzu. Lekkozbrojni Macedończycy ruszyli do ataku pod górę, pelatści zaś ruszyli równiną ku miastu. Atak lekkozbrojnych nie powiódł się. Po zaciętej walce, Macedończycy zostali zepchnięci przez przeważających liczebnie Ilirów i wycofali się na równinę w szeregi peltastów. Ilirowie rzucili się w pościg, wraz z nimi oddziały z cytadeli Akrolissos, które widząc rozwój sytuacji i w nadziei na wysokie łupy opuściły twierdzę. W tym momencie z lasów wypadły oddziały lekkozbrojnych Macedończyków, odcinając Ilirom odwrót. Ci poszli w rozsypkę, rzucając się do panicznej ucieczki.