W 1956 obronił magisterium ze stosunków międzynarodowych na Columbia University w Nowym Jorku. W tym samym roku uzyskał certyfikat i podjął pracę w Instytucie Rosyjskim, gdzie zajmował się Dalekim Wschodem, Azją Centralną i Syberią. W 1959 ukończył w Indiach podyplomowe studia z dziedziny indologii na Uniwersytecie Majsurskim. Specjalizował się w relacjach między buddyzmem a hinduizmem, jak również kwestii tzw. Wielkich Indii. Podczas pobytu w Azji wykładał na terenie stanu Gudżarat, a od 1959 na Uniwersytecie Jawaharlal Nehru, na którym w 1964 obronił doktorat z dziedziny studiów południowoazjatyckich. W latach 1961–1963 wykładał w Rangunie, a od 1963 do 1971 na Uniwersytecie Nanyang w Singapurze, gdzie był dyrektorem Katedry Politologii.
W 1968 doktoryzował się na Columbia University z dziedziny prawa międzynarodowego. Po powrocie do Kanady w 1971 został dyrektorem Katedry Politologii na Brock University w St. Catharines, gdzie założył podyplomowe studia politologiczne i azjatyckie. W 1993 został profesorem emerytowanym tego Uniwersytetu.
Stał na czele Canadian Association of Asia Studies (1974–1976) oraz Canadian Council of Southeast Asia Studies (1976–1978), a od 1971 do 1992 był dyrektorem Instytutu Kanadyjsko-Indyjskiego.