Wanda Zabłocka z domu Heitzman (ur. 20 grudnia 1900 w Tarnowie, zm. 30 listopada 1978 w Toruniu) – botanik, mikolog, fitopatolog, profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika.
Egzamin dojrzałości zdała z odznaczeniem w Krakowie w 1918 podejmując dalszą naukę na rocznym Kursie Ogrodnictwa przy Wydziale Rolniczym UJ. Ukończyła studia przyrodnicze na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po uzyskaniu absolutorium w 1923 zaczęła pracę w Państwowym Gimnazjum Żeńskim im. Królowej Wandy w Krakowie, pracując równocześnie pod kierunkiem Władysława Szjnochy, przygotowując pracę doktorską, którą obroniła w 1925. W tym samym roku zaczęła prowadzić ćwiczenia i została starszym asystentem w Katedrze Botaniki na Wydziale Rolniczym UJ, a we wrześniu poślubiła botanika Jana Wojciecha Zabłockiego (małżeństwo było bezdzietne). Uzupełniała wykształcenie w Instytucie Botaniki i Muzeum Przyrodniczym w Wiedniu oraz Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu. W czasie II wojny światowej brała czynny udział w zabezpieczaniu i przechowywaniu mienia Uniwersytetu. W 1945 obroniła Pracę habilitacyjną na temat mikoryzy w rodzaju Viola (w 1935 i 1936 ukazały się jej prace dotyczące prowadzonych badań w tym zakresie). Prowadziła badania nad biologią grzybów mikoryzowych (mikoryza) u przedstawicieli rodzaju Viola oraz wnętrzniakami.