Studia ukończył w 1938, będąc już zatrudniony jako asystent na uczelni.
W okresie sowieckiej okupacji Lwowa 1939–1941 nadal prowadził działalność naukową. Po wkroczeniu Niemców do Lwowa i zamknięciu uniwersytetu w 1941, pracował jako robotnik i księgowy w firmie budowlanej, a także jako karmiciel wszy w Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami. W 1942 został aresztowany i osadzony w więzieniu.
Po wysiedleniu ze Lwowa w 1945 pracował jako delegat Ministerstwa Kultury i Sztuki przy zabezpieczeniu zbiorów archeologicznych we Wrocławiu. 7 czerwca 1945 został kierownikiem reaktywowanego muzeum miejskiego w Zabrzu, gdzie był kustoszem
W 1949 uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim stopień doktora. Tematem jego rozprawy doktorskiej były Zabytki brązowe młodszej epoki brązu i wczesnego okresu żelaza z terytorium dorzecza górnego Dniestru, a promotorem Włodzimierz Antoniewicz. Od 1948 w Gnieźnie został kierownikiem stacji badawczej Instytutu Badania Starożytności Słowiańskich Uniwersytetu Poznańskiego (od 1949 r. prace te prowadzone były z ramienia Kierownictwa Badań nad Początkami Państwa Polskiego, a od 1954 r. Instytutu Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk). Przez szereg lat kierował też wykopaliskami na Ostrowie Lednickim.