miał tam m.in. protestować przeciwko podziałowi Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Misja nie odegrała większej roli, a Krotowski wkrótce powrócił do Poznania i kontynuował walkę powstańczą w sztabie Włodzimierza Wilczyńskiego. 3 maja 1848 ogłosił niepodległą Rzeczpospolitą Polską w Mosinie i Kórniku, usunął niemieckich urzędników, mianował ich polskich odpowiedników, wydawał dokumenty z pieczęcią z orłem jagiellońskim i napisem „Polska Powstająca”. Po sześciu dniach 9 maja został uwięziony przez wojsko pruskie w Konarzewie.
1848–1852 Wyszedł na wolność po amnestii już w październiku 1848. Do 1850 wygrał dwa procesy polityczne. 30 maja 1849 uzyskał mandat poselski do sejmu pruskiego, ale zrezygnował z niego na znak protestu po odrzuceniu jego wniosku o potępienie rozbiorów i żądanie niepodległościRoman Kromierowski, Koło Polskie w Berlinie 1847-1860, Poznań 1910, s. 71-72 . W „Dzienniku Polskim” zdecydowanie skrytykował działanie Koła Polskiego; niebawem ograniczył działalność z powodu choroby.
Zmarł 2 sierpnia 1852 w Berlinie.