Architektura Kościół został wzniesiony z jasnoszarego wapienia w stylu angielskiego neogotyku jako kościół halowy, trzynawowy na planie krzyża z krótkimi ramionami i prosto zakończonym chórem, podobnie jak w przypadku kościołów angielskich. Nad nawą główną wznosi się sklepienie z zaznaczonymi żebrami. Nawy boczne oddziela od nawy głównej rząd granitowych, czerwonawych kolumn oraz ciągnące się wzdłuż empory.
Od południowej strony kościoła wznosi się wieża o wysokości 76 m.
W kościele miały miejsce dwie renowacje. Pierwsza, z lat 1921–1922, przeprowadzona była pod kierownictwem Larsa Israela Wahlmana. Zastąpiono wówczas pierwotne, szklane okna oknami z witrażami, wykonanymi przez norweskiego artystę, Emanuela Vigelanda. Praca nad nimi zajęła mu trzy lata. W 1929 roku witraże były już oprawione w 33 oknach kościoła. Vigeland inspirował się malarstwem średniowiecznym, zwłaszcza tym pochodzącym z katedr francuskich, głównie z Katedry w Chartres. Ideą przewodnią malowideł było ukazanie, jak ukryte proroctwa Starego Testamentu ujawniają się w Nowym Testamencie.