Cursus (łac. bieg) – średniowieczny system kadencji rytmicznych stosowany do ozdabiania prozy literackiej, dokumentów oficjalnych, przemówień itp.
Po zaniku iloczasu w grece i łacinie, cursus wyewoluował z iloczasowego systemu klauzul metrycznych (stosowanego w starożytności w tym samym celu) i pozostał w użyciu aż do końca baroku, przy czym od XI wieku był częścią tzw. Ars dictandi. W tym okresie wystąpiła jedna przerwa, mianowicie mniej więcej od VIII wieku (Wieki ciemne) cursus na jakiś czas wychodzi z mody. Jego użycie w Kurii Rzymskiej przywraca papież Urban II.
Stosowanie cursus polega na umieszczaniu określonych sekwencji sylab akcentowanych i nieakcentowanych (tzw. kadencji) w pozycjach bezpośrednio poprzedzających silną interpunkcję. Rozróżnia się trzy główne rodzaje kadencji:
cursus velox (łac. bieg szybki): po sylabie akcentowanej następują cztery nieakcentowane, jedna akcentowana, jedna nieakcentowana. Zalecany układ: wyraz wielosylabowy akcentowany na trzecią sylabę od końca + wyraz czterosylabowy akcentowany na drugą sylabę od końca (Xxx/xxXx), np. temporibus constitutis. Zamiast wyrazu czterosylabowego na końcu można umieścić dwa dwusylabowe (Xxx/Xx/Xx), np. dabitur regnum Dei.