cit., s.132-133.
Ruchy churramickie Do masowych wystąpień w północnym Iranie, określanych w źródłach arabskichnp. w „Kitab al-fihrist” Ibn an-Nadima, [por.] Hauziński J.: op. cit., s. 137 jako churramickie, dochodzi w 807-808, a więc jeszcze w czasach Ar-Raszida. Churramici błyskawicznie opanowali okolice Isfahanu, oraz Ar-Rajj, Hamadan i Karadż w północnym Iranie. Bawiący wówczas w Churasanie kalif wysłał przeciw buntownikom 12-tysięczny oddział jazdy pod wodzą Abd Allaha Ibn Mubaraka, który zdołał ich przepłoszyć do ich baz w górach. Ponownie zagrażają churramici kalifatowi za Al-Mamuna w 816-817. Tym razem są to tzw. „odziani w czerwień” (arab. muhammira) na czele z Babakiem, Azerem z pochodzenia, który kierował ruchem z twierdzy Al-Bazz w okolicach Ardabilu, w dzisiejszym północnym Azerbejdżanie. Zdołał on opanować północ Iranu aż po Isfahanibidem, s. 137. Początkowo solidaryzowali się z owymi „odzianymi w czerwień” miejscowi feudałowie, rządcy Tabrizu, Tabaristanu i Marandu, licząc na rychły upadek kalifatu. Porażką kończą się wyprawy wojsk rządowych przeciw azerskim buntownikom w 819-820 oraz 829. Uwagę Al-Mamuna odwraca sytuacja na pograniczu z Bizancjum. W roku śmierci Al-Mamuna (833) churramici zdołali opanować Isfahan, Kuhistan, a nawet Fars.
Wojny z Bizancjum