Jedynym, co zasługiwało u niego na uwagę była ciemna skóra, którą odziedziczył po matce, konkubinie kalifa Al-Mahdiego o wiele mówiącym imieniu Szakila (arab. ‘kokietka’). Ów „antykalif” przyjął imię koronacyjne Al-Mubarak (arab. ‘błogosławiony’). Został zmuszony do abdykacji i poddania się Al-Mamunowi w sierpniu 820. Uczynił to chyba bez żalu i wycofał się w zacisze, gdzie mógł oddawać się bez reszty swoim artystycznym pasjom. Zmarł w nowej stolicy kalifatu, Samarra w lipcu 839Hauziński J.: op. cit, s. 128.

Ali ar-Rida W lutym 818 kalif opuścił swój ulubiony Marw, aby uspokoić sytuację w Bagdadzie. Towarzyszyli mu wezyr Al-Fadl Ibn Sahl i Ali ar-Rida. W drodze, w miejscowości Sarachs został zamordowany w czasie kąpieli wezyr. Morderców zdołano schwytać; zeznali, że działali na rozkaz Al-Mamuna. W Tus (ob. Meszhed), gdzie kalif odwiedził grób ojca, Ar-Raszida, zmarł po krótkiej chorobie imam Ali ar-RidaHauziński J.:, op. cit., s. 130;