Istniał również wydzielony obszar obozu, gdzie dokonywano egzekucji więźniów.
Nowo przybili więźniowie byli poddawani piętnastodniowemu szkoleniu wstępnemu. Według relacji więźniów ze strefy rewolucyjnej, skazani byli przydzielani do jednej z siedmiu grup roboczych. Więźniowie byli zmuszani do pracy przy wydobyciu kamienia gipsowego i złota. Podczas prac w kopalniach często dochodziło do wypadków śmiertelnych. Inni więźniowie pracowali przy uprawie roślin tekstylnych, produkcji alkoholu, wycince drzew, w warsztatach kowalskich lub przy kopaniu kanałów nawadniających. Więźniowie pracowali po kilkanaście godzin dziennie, po pracy odbywali dwugodzinne szkolenie. Praca przymusowa stanowiła formę kary, środka resocjalizacji oraz była metodą eliminacji osób uznawanych za nieprzydatne dla społeczeństwa. Dwa razy w tygodniu w obozie odbywały się spotkania poświęcone krytyce i samokrytyce więźniów. Podczas spotkań skazani oddawali hołd Kim Ir Senowi i Kim Dzong Ilowi, brali udział w wykładach, czytaniu dziennika „Rodong Sinmun” i konkursach recytacji mowy Kim Ir Sena „W przeddzień Nowego Roku”.