W czasie pełnienia przez niego funkcji burmistrza przeprowadzono regulację terytorium miasta, które uzyskało status miasta rządowego. Dbał Szlifirski o stan sanitarny miasta. Podczas epidemii cholery (1852) powołał Miejski Komitet Choleryczny i sam stanął na jego czele. Posiadał bibliotekę domową. Zmarł 28 lipca 1852 roku w Tomaszowie na cholerę.
Żonaty był z Marianną Śniegocką (ur. 1812 r.), córką Piotra i Józefy z Łobaczewskich; miał synów: Józefa Jana (ur. 26 XII 1833 r.), urzędnika pocztowego, uczestnika powstania styczniowego, Romana Lucjana (ur. 9 IX 1836 r.), Konstantego Ryszarda (ur. 11 III 1839 r., urzędnika magistratu w Tomaszowie, uczestnika powstania styczniowego) oraz córki: Marię Łucję (ur. 13 XII 1841 w T.M.), szwaczkę, i Mariannę Annę. W powstaniu styczniowym brał udział młodszy brat Józefa Brunon Szlifirski (ur. 1824), który zdezerterował z armii rosyjskiej i przyłączył się do powstańców. Potomkowie Józefa Szlifirskiego mieszkają w Tomaszowie Mazowieckim do dnia obecnego.