Ch’oŭi Ŭisun (ur. 5 kwietnia 1786, zm. 2 sierpnia 1866) – koreański mistrz sŏn z końcowego okresu dynastii Chosŏn. Uważany za największego buddyjskiego uczonego XIX w.
Życiorys Mistrz Ch’oŭi urodził się w rodzinie Chang w wiosce Sin'gi w (dystrykcie) Samhyangmyŏn, (w powiecie) Muangun, w prow. Chŏlla. Rodzina należała do zmarginalizowanych "yangban" lub rolników. Gdy miał 4 lata (1790 r.) wpadł do wody i od utonięcia uratował go mnich buddyjski. Było to prawdopodobnie przyczyną, iż został buddystą.
W wieku 14 lat wstąpił do klasztoru Unhŭng w Nampyŏng. Jego nauczycielem był mistrz Pyŏkbong Minsŏng. Studiował sanskryt, literaturę indyjską (szczególnie w kharoṣṭhī). Praktykował także malowanie obrazów o tematyce buddyjskiej. Następnie w klasztorze Taehŭng w Haenam studiował Tripitakę i w wieku 20 lat zakończył te studia.
W 1804 r. podczas przechodzenia przez górę Wŏlchul wspaniały widok spowodował jego oświecenie. Usłyszał o mistrzu sŏn Wanho Yunu (1758-1826), który przebywał w klasztorze Taedun i był zarówno świetnym nauczycielem sŏnu jak również i znakomitym znawcą sutr (kor. kyo). Wkrótce też otrzymał potwierdzenie oświecenia wraz z tytułem Ch’oŭi. Później otrzymał także przekaz Dharmy od Patriarchalnego Mistrza Kŭmdama.