Mimo to budowane organy, o niespotykanych ówcześnie rozmiarach, nadal wydawały się być obarczone nierozwiązywalnymi problemami.
Nieprzewidziane trudności wynikały przede wszystkim z faktu, że ze względu na skomplikowaną mechanikę, gra na organach wymagała ogromnej siły przy połączeniu wszystkie manuałów za pomocą ówcześnie znanych w organmistrzostwie rozwiązań technicznych. Cavaillé-Coll nie mógł zrezygnować z połączeń manuałów, gdyż był to jeden z zapisów umowy. Przełomowym wydarzeniem dla budowy organów w Saint-Denis oraz dla całego budownictwa organowego było spotkanie Aristide’a z Charlesem Barkerem w 1837 roku. Barker niedługo wcześniej opracował maszynę pneumatyczną, która znacznie ułatwiała grę. Nie znalazł jednak żadnych zainteresowanych organmistrzów w Anglii, więc podjął starania, aby jego wynalazek stał się znany we Francji. Cavaillé-Coll natychmiast dostrzegł potencjał wynalazku i wraz z Barkerem kontynuował jego rozwój. Organy w Saint-Denis jako pierwsze otrzymały dźwignię Barkera, bo tak nazwano ten wynalazek. Inauguracja organów odbyła się 21 września 1841 roku i okazała się być ogromnym sukcesem.