dwie ostatnie strofy poświęcone są natomiast prośbom wiernych o szczęście doczesne i wieczne.
Utwór składa się z dziewięciu czterowersowych strof, rymowanych parzyście (aabb) i napisanych trzynastozgłoskowcem (7+6).
Pieśń datowana jest najczęściej na XIV wiek, jednak Aleksander Brückner sugerował, że mogła ona być jeszcze wcześniejsza; w tym wypadku jej autorem miałby być opat witowski Jan, związany z dworem Władysława Łokietka (był on również wymieniany jako możliwy autor drugiej części Bogurodzicy). Jednak hipoteza Brücknera nie uzyskała potwierdzenia we współczesnych badaniach językoznawczych.
Do czasów obecnych zachowały się cztery średniowieczne redakcje rękopiśmienne pieśni. Najstarszy z rękopisów, datowany na ok. 1420 rok, przechowywany był w Cesarskiej Bibliotece Publicznej w Petersburgu (sygn. Lat. XVII Q. 131). Stamtąd został w 1921 roku przewieziony do Polski. Zaginął ostatecznie podczas II wojny światowej, zachowała się jedynie jego fotokopia, sporządzona w 1930 roku.
Zobacz też średniowieczne polskie pieśni pasyjne
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Jezus Krystus – tekst
Kategoria:Średniowieczne utwory w języku polskim Kategoria:Polskie pieśni pasyjne Kategoria:Utwory literackie napisane trzynastozgłoskowcem