Struktura dżetów nie jest jednorodna, lecz mogą w nich występować obszary o silniejszej emisji (knots – „węzły”). Nie zawsze obszary te, obserwowane w różnych zakresach widma, pokrywają się ze sobą. Na przykład, gdy dżet radiowy słabnie na końcu struktury, występuje pojaśnienie rentgenowskie. Może być to związane z wyhamowaniem dżetu na cząsteczkach gazu znajdującego się w ośrodku galaktycznym, które wskutek oddziaływania z dżetem zaczynają emitować promieniowanie rentgenowskie.

Innym obserwowanym efektem w wielkoskalowych dżetach jest „progresja”, gdy jasność rentgenowska dżetu jest największa w pobliżu jego podstawy, zaś jasność radiowa rośnie wzdłuż dżetu. W modelu synchrotronowym, postuluje się, że natężenie pola magnetycznego wzrasta wzdłuż dżetu, natomiast w modelu komptonowskim wyjaśnieniem może być malejąca prędkość systematyczna dżetuHarris i Krawczyński, 2006, Annual Reviews of Astronomy and Astrophysics, 44, 463.