Wiersz polskiego duchownego powstał prawdopodobnie pod koniec XV wieku, spisano go na przełomie XV i XVI wieku jako dodatek do inkunabułu (karta 33 verso – 35 recto). Właścicielem kodeksu był Franciszek z Sieradza (malarz i złotnik, Bernardyn, zm. w 1516). Obecnie rękopis utworu przechowywany jest w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie (sygn. 4914 II). Istniał także inny odpis tego tekstu – w inkunabule należącym do Biblioteki Narodowej w Warszawie, jednak w czasie II wojny światowej został zniszczony. Wiersz opublikował po raz pierwszy Wiesław Wydra, a na język polski przełożyła go Elwira Buszewiczowa.
Treść poradnika Według autora poradnika ksiądz, który dopuści się stosunku seksualnego z kobietą powinien przez 10 lat pokutować, żywiąc się w tym czasie wyłącznie chlebem i wodą, i nie wykonując posługi kapłańskiej. Surowsza kara (12 lat) powinna spotkać tego duchownego, który będzie cudzołożyć z kobietą należącą do jego parafii (szczególnie taką, którą chrzcił, spowiadał i bierzmował). Potajemne udzielanie ślubu kościelnego grozi zawieszeniem kapłana w sprawowanej funkcji na trzy lata.