Jakut: op. cit., s. 284-285. U Malika Ibn Anasa w Medynie studiował prawoznawstwo aż do śmierci mistrzaJakut: op. cit., s. 287. W Iraku skonfrontował swoje poglądy z Muhammadem Ibn al-Hasanem Asz-Szajbanimpor. dla przykładu Jakut: op. cit., s. 290-291, najwybitniejszym jurystą na dworze kalifa Haruna ar-Raszida. W Hidżazie i Iraku zetknął się z wieloma zbieraczami tradycji (ahl al-hadis), od których zaczerpnął szacunek do hadisów pochodzących od proroka MahometaSchacht J.: Origins of Muhammadan Jurisprudence, Oxford University Press 1950, s. 138-189; Danecki J.: Kształtowanie się tradycji Mahometa [w:] „Plenas Arabum Domos”, Warszawa 1994, s. 62-63. Wreszcie opuścił Irak, prawdopodobnie po objęciu władzy przez kalifa Al-Mamuna (813-833), w obawie przed prześladowaniami, jakie spadną ze strony mutazylitów na obrońców sunny Proroka, do których sam należał. Źródła jednak na ten temat milczą. W Egipcie zamieszkał w stołecznym Al-Fustat i zaczął nauczać w meczecie Amra Ibn al-AsaSchacht J.: op. cit., s. 316. Zmarł wskutek pobicia przez zwolenników wrogiej szkoły prawnej, zwanej „medyneńczykami” 20 stycznia 820najstarsza wzmianka o śmierci Asz-Szafi’iego pod tą datą u Al-Masudiego w Murudż az-zahab, por. Schacht J.: Origins of Muhammadan Jurisprudence, Oxford University Press 1950, s. 330.