nadaktywności szlaku AKT-mTOR), a wtedy dochodzi do niekontrolowanego uwolnienia eIF4E.
Następnym czynnikiem (który obejmuje dwie kolejne wcześniej wspomniane regulacje) tłumaczącym nadmierną ekspresję genów powiązano z dwoma rodzajami mRNA u eukariotów. Komórkowe silne mRNA (ang. strong mRNAs) posiadają stosunkowo krótki koniec niekodujący 5’UTR (ang. 5′ untranslated region) i ulegają wydajnej translacji nawet przy niskim poziomie czynnika 4E. Słabe mRNA (ang. weak mRNAs), których odcinek 5’UTR jest długi i wysoce ustrukturyzowany (co tworzy naturalną przeszkodę do wiązania się z eIF4E) są tłumaczone na sekwencję białkową tylko wtedy, gdy dostępność eIF4E wzrasta, jak w przypadku nowotworów złośliwych.
Jeśli dostępność eIF4E jest ograniczona (jak to występuje w zdrowych komórkach), silne mRNA są tłumaczone w pierwszej kolejności na język białka, gdyż łatwiej dochodzi do odnalezienia kodonu inicjującego syntezę. Przykładem jest synteza β-aktyny, której mRNA jest silne. W momencie gdy stężenie białka eIF4E gwałtownie rośnie, oba rodzaje mRNA zostają tłumaczone na język białek. W tym przypadku dochodzi do nadmiernej syntezy białek wzrostu takich (jak np. cyklin D1 związanych z podziałem komórki), które w nadmiarze odpowiedzialne są za onkogenną transformację komórki.
Przypisy
Kategoria:Białka Kategoria:Genetyka