Była koordynatorem pracy personelu średniego. Wymagająca, surowa, bardzo zdyscyplinowana, okazała się świetnym organizatorem pracy. Dzięki jej energii szpital ten się jedną z najlepszych placówek służby zdrowia w powstańczej Warszawie. Pozostała ochotniczo przy grupie ciężko rannych w „Alfa Laval” wykazując wielką odwagę i poświęcenie. Ewakuowana z ludnością cywilną do Pruszkowa. Po wojnie pozostała i pracowała w kraju jako ceniony kardiolog.
Przez 40 lat: od 1945 do 1985 roku czyniła stałe starania o umieszczenie na budynku drukarni przy ul. Smulikowskiego róg Tamki tablicy upamiętniającej męczeńską śmierć 7 najciężej rannych żołnierzy oraz błogosławionego księdza dominikanina Michała Czartoryskiego (świadek w procesie beatyfikacji), pisząc pisma do ówczesnych władz, zakończone 6 września 1982 r. odsłonięciem tablicy upamiętniającej ostatnie chwile istnienia szpitala powstańczego. Przez swoje zgrupowanie oddelegowana do I Komitetu Budowy Pomnika Powstania Warszawskiego w Warszawie na Starym Mieście.
Odznaczenia Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż Armii Krajowej Warszawski Krzyż Powstańczy (pośmiertnie)
Awanse st.