Rodzaje służby pionierskiej Pionier pomocniczy – głosiciel może podjąć ten rodzaj służby od razu po chrzcie, na jeden lub kilka miesięcy, a czasami nawet do odwołania. Wypełniając specjalny wniosek, zobowiązuje się do poświęcania na głoszenie przynajmniej 30 godzin w miesiącu. Starsi miejscowego zboru po rozpatrzeniu, czy dany głosiciel spełnia wymagania, mogą zatwierdzić jego wniosek do pomocniczej służby pionierskiej. Pionier taki głosi na terenie swojego zboru. W Polsce w 2016 roku było przeciętnie 6225 pionierów pomocniczych. Największą liczbę pionierów pomocniczych w Polsce osiągnięto w kwietniu 2011 roku – 45 028 osób. Na świecie – w 241 krajach – w 2025 roku było przeciętnie 864 870 pionierów pomocniczych. Pionierów pomocniczych po raz pierwszy powołano w roku 1917. Byli oni nazywani kolporterami specjalnymi. W niektórych zborach było ich wówczas około 100. Pionier stały – głosiciel, który jest w stanie spędzić w działalności kaznodziejskiej minimum 600 godzin w roku (przeciętnie co najmniej 50 godzin miesięcznie), i jest przynajmniej sześć miesięcy po chrzcie. Po pozytywnym rozpatrzeniu jego wniosku przez starszych zboru zostaje przez nich zamianowany na pioniera. Działalność ewangelizacyjną jako pionier stały może pełnić na terenie swojego zboru lub na terenie, na który zostanie skierowany według potrzeb.