W 1988 w Nowym Jorku pokonał w partii symultanicznej ówczesnego mistrza świata Garriego Kasparowa po zaledwie 25 posunięciach. W 1989 zwyciężył w kołowym turnieju w Toronto oraz podzielił II m. (za Michaelem Adamsem, wspólnie z Ivanem Sokolovem) w Preston, na przełomie 1989 i 1990 podzielił II m. (za Anthony Kostenem, wspólnie z m.in. Siergiejem Smaginem) w turnieju Challenger festiwalu w Hastings, a w 1990 był drugi w Londynie (za Bentem Larsenem). W 1991 zajął II m. (za Eugenio Torre) w San Francisco, natomiast w 1992 powtórzył to osiągnięcie w Wijk aan Zee (turniej B, za Władimirem Tukmakowem). W 1993 uczestniczył w dwóch turniejach międzystrefowych (w Groningen – FIDE oraz w Biel/Bienne – PCA). W 1995 był w Nowym Jorku trenerem i sekundantem Viswanathana Ananda podczas jego meczu z Garrim Kasparowem o tytuł mistrza świata organizacji PCA. W 1996 odniósł jeden z ostatnich szachowych sukcesów, zwyciężając (wspólnie z Ivánem Moroviciem Fernándezem) w otwartym turnieju w North Bay. W 1997 zakończył starty w turniejach klasyfikowanych przez Międzynarodową Federację Szachową.