Apollo Belwederski – rzymska rzeźba pochodząca prawdopodobnie z II wieku, będąca kopią wykonanego w IV wieku p.n.e. greckiego oryginału dłuta Leocharesa. Posąg wykonany jest z marmuru i mierzy 2,24 metra wysokości. Obecnie znajduje się w Muzeach Watykańskich (Museo Pio-Clementino).
Rzeźbę odkryto w 1489 roku w posiadłości rodziny Della Rovere pod Anzio. Zakupioną przez papieża Juliusza II, umieszczono na stałe w krużganku zwanym „Belvedere”, skąd wzięła się jej umowna nazwa. Podobnie jak w przypadku Grupy Laokoona, konserwacji posągu dokonał Giovanni Angelo di Montorsoli, który dodał do niego brakujące partie. Dodatki te usunięto na początku XX wieku. W 1798 roku rzeźba została wywieziona przez Francuzów do Paryża jako zdobycz wojenna; do Rzymu wróciła po upadku Napoleona.
Apollo pierwotnie dzierżył w dłoni łuk, co pozwala przypuszczać, że przedstawiono go jako boga łowów lub boga Słońca. W prawej ręce trzymał przypuszczalnie strzałę lub wieniec (albo gałąź wawrzynu). Górną część ciała okrywa spięta na prawym ramieniu i odrzucona do tyłu chlamida, z prawego ramienia na lewy bok zachodzi pas podtrzymujący kołczan na plecach. Ujęta w kontrapoście postać bóstwa wspiera się na kamiennym pniu drzewa, po którym wije się wąż, i gdzie widoczne są też resztki listków.