Cykle Kondratiewa – w ekonomii określenie długich cykli koniunkturalnych. Termin został stworzony przez Josepha Schumpetera od nazwiska ich odkrywcy Nikołaja Kondratiewa.
Opis W 1928 Kondratiew opublikował pracę pt. Wielkie cykle koniunktury gospodarczej, w której analizował przebieg koniunktury w Anglii, w Niemczech, w Stanach Zjednoczonych i we Francji w latach 1780–1920. Analiza wykazała występowanie wielu regularności w procesach gospodarczych, które przybierają formę cyklu trwającego od 50 do 60 lat, z fazami wzrostu i spadku koniunktury.
Kondratiew przebadał 25 szeregów czasowych, analizując takie zmiany jak: wskaźnik cen towarów, przychód z obligacji państwowych, roczna płaca robotników rolnych, obroty handlu zagranicznego w przeliczeniu na mieszkańca.
Badanie wyodrębniło 3 cykle o podobnej długości faz wzrostu i spadku. Kondratiew stwierdził, że wzrost gospodarczy wystąpił w latach: 1790–1815, 1859–1870, 1896–1922, natomiast spadek koniunktury w latach: 1815–1850, 1870–1896, 1922–1940.
Długość fal mierzona między punktami szczytowymi wynosi 58–45, a między dolnymi 61–45 lat. Datą przełomową między 3 a 4 cyklem jest rok 1945, kiedy zakończyła się faza spadku koniunktury, a zaczęła faza rozwoju, trwająca do początku lat 70. Ostatnie 25 lat XX w.