Muhammad Ibn Ismail Ibn Ibrahim Ibn al-Mughira al-Buchari محمد بن اسماعيل بن ابراهيم بن المغيرة البخاري, popularnie nazywany Al-Buchari (ur. 810 w Bucharze, zm. 870 w Chazantak koło Samarkandy) – perski uczony muzułmański, sunnita, autor najbardziej znanego i najwyżej cenionego przez sunnitów zbioru tradycji Proroka (hadisów) pt. „Sahih al-Buchari”, stawianego praktycznie na drugim miejscu po Koranie.
Życiorys Urodził się w rodzinie cenionego zbieracza hadisów, Ismaila Ibn Ibrahima, w Bucharze. Został osierocony przez ojca we wczesnej młodości. Nauczywszy się w młodym wieku wszystkich hadisów krążących w jego regionie rodzinnym, wybrał się w towarzystwie matki i starszego brata w roku 820 w podróż. Już w wieku młodzieńczym opiniował i opowiadał hadisy. Ukończywszy 18 rok życia zaczął pisać o towarzyszach Proroka (ashab an-nabi) i ich następcach (at-tabi’un), oraz i ich wypowiedziach. Jako 16-latek odbył hadżdż do Mekki w towarzystwie matki i brata. Stamtąd udał się w drogę odwiedzając wszystkie najważniejsze wówczas ośrodki myśli muzułmańskiej, gdzie wymieniał się hadisami z innymi uczonymi. Według tradycji miał w ten sposób poznać przeszło 1000 przekazicieli hadisów i nauczyć się ponad 600 000 hadisów, wiarygodnych, jak i budzących wątpliwość.