Według własnych wspomnień, pod koniec 1943 roku brał udział w zajmowaniu klasztoru na Monte Cassino.
Odpowiedzialność za zbrodnie wojenne Dzień po ataku partyzantów 26 czerwca 1944, podczas którego zginęło dwóch saperów z batalionu Scheungrabera, żołnierze 1. kompanii tego batalionu rozstrzelali na ulicy w Falzano di Cortona, niedaleko Arezzo, trzech mężczyzn i 74-letnią kobietę. Dokonali tego wiedząc, że w tym czasie partyzantów już nie było w pobliżu. Z grupy pojmanych osób dwie puszczono wolno, a jedenastu mężczyzn w wieku od 15 do 66 lat zamknięto w wiejskim domu, który następnie wysadzono w powietrze. Po eksplozji żołnierze strzelali w kierunku ruin. Masakrę przeżył piętnastoletni chłopak. Scheungraber był szefem kompanii i miał wydać rozkaz odwetu kierując się chęcią zemsty.
Po wojnie Scheungraber po wojnie mieszkał w Ottobrunn pod Monachium, gdzie prowadził stolarnię i sklep meblowy. Był honorowym dowódcą straży pożarnej i przez 20 lat członkiem rady gminy. W 2005 otrzymał medal (Bürgermedaille) za szczególne zasługi.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1918 Kategoria:Zmarli w 2015 Kategoria:Oficerowie Wehrmachtu Kategoria:Niemieccy zbrodniarze wojenni w okresie II wojny światowej