Jeśli obiekty są reprezentowane jako siatka wielokątów, stosuje się technikę wygładzania przy użyciu wektorów normalnych. Dla każdego wierzchołka wyznacza się wektor normalny, który jest geometryczną sumą wektorów normalnych wielokątów, do których należy dany wierzchołek. Następnie przy oświetleniu wielokątów nie bierze się ich własnych wektorów normalnych, ale wyznacza wektor normalny poprzez interpolację wektorów z wierzchołków. Powoduje to powstanie złudzenia gładkości powierzchni.
Jeśli dana płaszczyzna opisana jest w postaci parametrycznej przy pomocy dwóch niezależnych od siebie rzeczywistych parametrów i
wówczas wektory styczne do tej powierzchni, różniczkując kolejno po i wyrażają się odpowiednio:
Następnie wyznaczamy iloczyn wektorowy powyższych dwóch wektorów, który jest jednocześnie szukanym wektorem normalnym:
Ostatecznie więc wektor normalny do naszej powierzchni dla danych parametrów i czyli w punkcie wyraża się wzorem:
Jeżeli powierzchnia opisana jest funkcją to wtedy zmienne i traktujemy jako parametry, odpowiednio i