Traktat berliński – podpisany 24 kwietnia 1926 zawarty z pięcioletnią ważnością traktat pomiędzy Niemcami a ZSRR gwarantujący neutralność sygnatariuszy w przypadku niesprowokowanej agresji państwa trzeciego na jedną ze stron traktatu. W razie zawarcia przez państwa trzecie porozumienia w celu ekonomicznego lub finansowego bojkotu jednej ze stron, druga gwarantowała brak przystąpienia do takiego porozumienia. Strony zgadzały się uzgodnić w odpowiednim czasie przed upływem terminu przyszły kształt ich stosunków politycznych.
Traktat podpisano w celu potwierdzenia uzgodnień z Rapallo z 1922 roku w nowej sytuacji powstałej po zbliżeniu Niemiec z państwami zachodnimi, Wielką Brytanią i Francją po podpisaniu traktatu w Locarno w roku 1925.
Sygnatariuszami byli minister spraw zagranicznych Niemiec Gustav Stresemann i ambasador ZSRR w Berlinie Nikołaj Krestinski. Spisano w językach niemieckim i rosyjskim. Wymiana dokumentów ratyfikacyjnych nastąpiła w Berlinie 29 czerwca 1926 r.
Zgodnie z wymogami stawianymi przez Traktat wersalski w art. 18 układ berliński zarejestrowano w Sekretariacie Ligi Narodów 3 sierpnia 1926 r. pod nr 1268League of Nations Treaty Series, vol. 53, pp.