28 lutego 1921 roku za walkę w obronie Lwowa został odznaczony Krzyżem „Virtuti Militari” V klasy. W tym też roku przeniesiono go do rezerwy. W 1922 roku uzyskał stopień doktora nauk prawnych na Uniwersytecie Jagiellońskim. W tym czasie był oficerem rezerwy 7 pułku artylerii polowej w Częstochowie, a w latach 1924–1943 oficerem rezerwy 6 pułku artylerii lekkiej w Krakowie.
W okresie międzywojennym był członkiem AZS Kraków, gdzie najwięcej uwagi poświęcał tenisowi. Poza tym działał w TS Wisła oraz w okręgowych związkach sportowych. W latach 1922–1925 był członkiem PZPN, gdzie był odpowiedzialny za kontakty zagraniczne. W 1922 roku wraz z Lustgartenem i Cetnarowskim ustalał skład reprezentacji w jednym ze spotkań. W 1922 i 1923 roku był jednym z trzech zastępców członka komisji selekcyjnej PZPN. W 1924 roku był członkiem kierownictwa reprezentacji Polski na Igrzyskach w Paryżu. W latach 1923–1926 we władzach PZTS. Od 1926 roku był pracownikiem dyrekcji kopalni „Dorota” w Zabrzu.
W 1939 roku uczestniczył w kampanii wrześniowej, następnie w pracy konspiracyjnej Związku Walki Zbrojnej. Rok później aresztowano go i został osadzony w Auschwitz-Birkenau, gdzie zmarł.