Sośnica japońska (Sciadopitys verticillata Sieb. & Zucc.) – gatunek zimozielonego drzewa, będący jedynym współczesnym przedstawicielem rodziny sośnicowatych (Sciadopityaceae). Stanowi relikt trzeciorzędowy. W mezozoiku gatunek był szeroko rozprzestrzeniony. Współcześnie występuje w stanie dzikim tylko w Japonii, gdzie zachował się na nielicznych stanowiskach w naturze na wyspach Honsiu, Kiusiu i Sikoku. Rośnie tam w górskich, wilgotnych lasach iglastych i mieszanych, sięgając do 1700 m n.p.m.
Roślina charakterystyczna z powodu okółkowego ułożenia miękkich, dość szerokich igieł. Uznawana jest za niemożliwą do pomylenia z żadnym innym gatunkiem. Ze względu na efektowny i oryginalny pokrój jest uprawiana jako ozdobna i ciekawostka botaniczna.
thumb|left|Szyszka i charakterystyczne okółki liści Morfologia Pokrój W stanie dzikim dorasta do 40–45 m wysokości (po 30 latach osiąga zwykle ok. 10 m), w Polsce zwykle nie przekracza kilku metrów. Korona regularna, gęsta, stożkowata, u starszych osobników szeroka. Konary prostopadle odstające lub wzniesione, dość krótkie. Pień i pędy Do 1 m średnicy. Kora jest czerwonawobrązowa lub brązowoszara, cienka, łuszczy się długimi płatami i tafelkami. Pędy zróżnicowane na krótko- i długopędy. Te pierwsze są drobne, guzkowate. Długopędy są jasnobrązowe, nagie i bruzdowane.