Dziąba w zaświadczeniu wystawionym 14 września 1945 scharakteryzował postawę duchownego następująco: "X. Prob. Hildebrand zachowywał się podczas okupacji wzorowo, wspomagał zawsze i wszędzie biednych i prześladowanych przez okupanta Polaków. Pocieszał i wspierał wywłaszczonych oraz zabranych do obozów koncentracyjnych. Był wszędzie tam, gdzie potrzeba było słowa pociechy rodzinom cierpiącym od knuta niemieckiego". Po zwolnieniu ks. Hildebrand przebywał jeszcze tydzień w Lubawie u rodziny Licznerskich, po czym przez Poznań udał się do Berlina. Parafianie z Lubawy i Rożentala obdarowali hojnie swojego duszpasterza (w tym dolarami) i żegnali go w asyście orkiestry, ale większość darów zostało skonfiskowanych przez służby graniczne przy przekraczaniu sektora radzieckiego w Berlinie.
Hans Hildebrand osiadł w rodzinnej Bawarii i od 1952 proboszczował w parafii Saulburg. Do końca życia utrzymywał kontakt korespondencyjny z dawnymi parafianami z lat wojennych, gościł ich także u siebie.
Bibliografia Jerzy Szews, Słownik biograficzny ziemi lubawskiej 1244–2005, tom II, Miejski Ośrodek Kultury w Lubawie, Lubawa 2005, s. 88-90 (z fotografią)
Kategoria:Niemieccy duchowni katoliccy Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1984