Uzupełniał jednocześnie wykształcenie, w 1950 uzyskując magisterium filozofii na Uniwersytecie Poznańskim, a w 1951 dyplom magistra teologii w zakresie historii Kościoła na Uniwersytecie Jagiellońskim. W lipcu 1952 w Krakowie został doktorem teologii. Przez pewien czas prowadził wykłady z etyki i patrystyki w Seminarium Zagranicznym Towarzystwa Chrystusowego w Poznaniu.
Był zasłużonym regionalistą. Opracował dzieje parafii w Krzywiniu, kronikę parafialną, zarys dziejów Krzywinia, a także sporządził listę imienną strat parafii w czasie II wojny światowej. Zajmował się także kultem patrona parafii krzywińskiej św. Mikołaja, gromadząc materiały na ten temat również w Rzymie (1970); nie zdołał przygotować planowanej większej pracy naukowej, ogłosił jedynie artykuł Kult św. Mikołaja w Archidiecezji Poznańskiej ("Przewodnik Katolicki", 1968, nr 48). We wrześniu 1964 wstąpił do Towarzystwa Miłośników Ziemi Kościańskiej, był częstym dyskutantem i prelegentem na tym forum, m.in. w 1968 wygłosił wykład Z przeszłości Krzywinia. Udzielał się jako kapelan weteranów powstania wielkopolskiego i jako duchowy przewodnik powstańców organizował obchody kolejnych rocznic oraz odprawiał msze za poległych (i zmarłych w późniejszych latach) uczestników powstania.