Rada koordynowała działalność utworzonego we wrześniu 1941 Ukraińskiego Komitetu Krajowego, będącego reprezentacją wobec niemieckich władz okupacyjnych.

W listopadzie 1941 władze niemieckie zaczęły utrudniać funkcjonowanie Rady, po śmierci Kostia Łewyćkiego (12 XI) jej pozycja wyraźnie osłabła, nie była w praktyce uznawana przez NiemcówMazur, Skwara, Węgierski, s. 243.. List metropolity Szeptyckiego do Heinricha Himmlera protestujący przeciw Holocaustowi galicyjskich Żydów i wciąganiu do tej akcji Ukraińskiej Policji PomocniczejMazur, Skwara, Węgierski, s. 267. stał się pretekstem do oficjalnego rozwiązania Rady przez okupanta, co nastąpiło 1 marca 1942. 27 lutego 1942, w zamiarze ustrzeżenia członków Rady od represji, jej kierownictwo ogłosiło samorozwiązanie Rady.

Po wymuszonym połączeniu Ukraińskiego Komitetu Krajowego z Ukraińskim Komitetem Centralnym, co nastąpiło w marcu 1942Mazur, Skwara, Węgierski, s. 268., zrekonstruowany w ten sposób UKC był jedyną reprezentacją społeczności ukraińskiej w Generalnym Gubernatorstwie wobec niemieckich władz okupacyjnych.

Przypisy