Przetrwały również sprawozdania rewizyjne z lat 1796–1840, zawierające dokładne opisy budynków zakonnych i spraw finansowych, oraz akta dotyczące sprawy przebudowy klasztoru na monaster prawosławny.
Podstawowym źródłem pisanym, które zawiera informacje na temat funkcjonowania zakonu benedyktynek w Mińsku w XVII wieku, jest pochodząca z przełomu XVII i XVIII wieku notatka Początek i fundusz kościoła i klasztoru benedyktynek w mieście Mińsku. Dokument nie zawiera daty i podpisu. Wiadomości, jakie przekazuje, zdaniem historyków, są niedokładne. Prawdopodobnie dokumentacja benedyktynek mińskich z pierwszej połowy XVII wieku uległa zniszczeniu na skutek wojny polsko-moskiewskiej. Autor rękopisu nie mógł więc korzystać z dokumentów pochodzących sprzed wojny, stąd jego notatka zawiera błędy, na przykład założenie klasztoru w Mińsku datuje na rok 1622, a nie 1633, o czym wiadomo z innych źródeł pisanych. Początek i fundusz… zawiera natomiast inne cenne dane, na przykład stwierdza, iż benedyktynki przybyły do Mińska nie tylko z pobliskiego Nieświeża, lecz także z Chełma.