W jego miejsce wzniesiono gmach prokuratury.
Uposażenie klasztoru i kościoła Pierwszą fundację dla benedyktynek zatwierdził biskup wileński, Abraham Woyna. 14 lipca 1633 roku król Władysław IV Waza wydał przywilej, którym poświadczył prawomocność funduszu. Według dokumentu zakonnice otrzymały od księdza Wojciecha Sielawy odkupione przezeń od Samuela Druckiego-Horskiego i Aleksandra Sokolińskiego dwa domy z przybudówkami, placami, ogrodami i polem, kościół św. Wojciecha oraz od Elżbiety Radzimińskiej, żony Zygmunta Naruszewicza, majątek Piotrowskie warty 5000 złotych. W 1671 roku, po zakończeniu wojny z Moskwą, Marcybella z Rahozów zapisała na rzecz benedyktynek folwark Kołki w powiecie mozyrskim.
W 1830 roku miała miejsce wizytacja metropolity mohylewskiego, Kacpra Kazimierza Cieciszowskiego. Na podstawie dokumentacji rewizyjnej Ignacy Borejko Chodźko opisał w 1845 roku majątek klasztorny. Uposażenie klasztoru benedyktynek mińskich składało się z nieruchomości i kapitału. Łączny obszar nieruchomości wynosił 93 włóki, 25 mórg, 29 prętów (ok. 1685,3 ha). Na ziemi należącej do zakonnic znajdowały się trzy karczmy i jeden młyn. Łączna liczba majątków wynosiła 3 folwarki, 8 wsi, 94 chaty zamieszkane przez włościan, 8 domów czynszowych i 3 ogrodowe.