Korando drugiej generacji przeszło obszerną metamorfozę w stosunku do poprzednika, z małego samochodu terenowego wywodzącego się z technologii Jeepa stając się większym SUV-em o bardziej cywilnym charakterze. Awangardowa stylizacja autorstwa Kena Greenly’ego wyróżniała się masywnie zarysowanymi przednimi nadkolami, a także podłużnymi kierunkowskazami w kształcie wąskich pasków i wąsko rozstawionymi okrągłymi reflektorami.
Tylną część nadwozia zdobiło duże, zamontowane na klapie koło zapasowe, zarówno w przypadku wariantu 3-drzwiowego, jak i 2-drzwiowego kabrioleta z miękką, składaną tylną częścią nadwozia.
Do napędu służyły jednostki benzynowe o pojemności 2,3 oraz 3,2 litra oraz wysokoprężny o pojemności 2,9 l. Wszystkie jednostki napędowe produkowane były na licencji Mercedesa.
Zmiana nazwy Po przejęciu pogrążonego w długach SsangYonga przez konglomerat Daewoo w 1997 roku, modele południowokoreańskiego producenta zmieniły markę. W ten sposób do 2001 roku sprzedawano go pod nazwą Daewoo Korando, przy okazji przeprowadzając drobną restylizację. Zmienił się kształt atrapy chłodnicy, a także zmieniono wypełnienie lamp tylnych.