Irydologia w XIX wieku Irydologia cieszyła się największym zainteresowaniem w Europie w XIX wieku. Za jej narodziny uważany jest rok 1861. Twórcami współczesnej irydologii są węgierski lekarz Ignac Peczely i szwedzki duchowny Nils Liljequist, którzy niezależnie stworzyli bardzo podobne podstawowe mapy irydologiczne. Ich prace stały się znane około roku 1880. Nils Liljequist w roku 1897 opublikował pracę „Diagnoza na podstawie oka”. W Niemczech irydologię wykładał pastor Emanuel Felke, na którego cześć powstał Pastor Felke Institut, mający na celu rozwój oraz promocję irydologii.

Irydologia w XX wieku W roku 1920 dr M. Madaus zaczął wydawać czasopismo irydologiczne „Iriscorrespondens”, które pozwoliło zorganizować działalność irydologów z całego świata. Zainteresowanie irydologią wzrosło w połowie XX wieku. W 1959 roku niemiecki naukowiec, professor Rudolf Schnabel, opublikował dwutomową pracę na temat irydologii, za którą otrzymał nagrodę Towarzystwa Królewskiego w Londynie. W 1970 roku B.