Jan Rakowicz (ur. 8 marca 1851, zm. 7 grudnia 1926 w Poznaniu) – inżynier budownictwa, doktor nauk technicznych, urbanista, pedagog i społecznik.
Życiorys Urodził się w rodzinie Gabriela (ur. 1818), który prowadził duże gospodarstwo rolne, i Kunegundy z Zynków (1824–1890). Ukończył gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu, następnie Królewski Instytut Przemysłowy w Charlottenburgu (późniejszą Politechnikę Berlińską wcześniej wywodzącą się z dawnej Akademii Budowlanej), w którym uzyskał stopnie inżyniera i doktora. W 1880 roku wrócił do Poznania i podjął samodzielną pracę architektoniczną. Opracowywał projekty kamienic (przy dzisiejszych ulicach Ratajczaka i 27 Grudnia), później biskup Florian Stablewski mianował go architektem diecezjalnym. Od 1891 roku uczył w szkole budowlanej w Poznaniu, potem został karnie przeniesiony do Zgorzelca, następnie do Magdeburga. W 1898 otrzymał tytuł profesorski od Ministerstwa Przemysłu i Handlu Rzeszy Niemieckiej. W latach 1911–1919 kierował Biurem Regulacji Miasta w Krakowie.