O archipelag wysp korzennych trwały krwawe walki, w czasie których wiele plantacji było niszczonych. W końcu XVIII wieku Francuzi przełamali monopol wykradając kilka drzewek czepetki z wyspy Ambon i zakładając uprawy na Seszelach. Czepetka pachnąca została rozprzestrzeniona poza Molukami – trafiła na Zanzibar, Pembę, Madagaskar, Reunion, Mauritius, na Filipiny, do Gujany, na Półwysep Malajski i Antyle.
Surowiec do produkcji goździków pozyskiwany jest z plantacji zakładanych na okres 50–100 lat. Drzewa sadzone są także wśród upraw polowych i w ramach agroleśnictwa. Rozmnażane są z nasion. Zaczynają kwitnąć i owocować osiągnąwszy wiek 8–10 lat, jednak intensywnie kwitną i owocują po około 20 latach wzrostu. Z jednego drzewa pozyskuje się corocznie ok. 3–4 kg goździków, aczkolwiek najsilniej kwitnące okazy (w wieku ok. 30 lat) dostarczać mogą ok. 10 kg pąków. Pąki zrywane są wówczas, gdy zaczynają czerwienieć. Surowiec po zbiorze jest oczyszczany od szypuł i fragmentów pędów ręcznie lub za pomocą młocarni, po czym niezwłocznie jest suszony – na słońcu lub w suszarniach.