Niewypłacalność – w ujęciu finansowo-ekonomicznym trwała utrata płynności finansowej, w której majątek dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich zobowiązań dłużnika wobec wierzycieli. Tak rozumianą niewypłacalność należy odróżnić od zaburzenia płynności finansowej, tj. stanu, w którym dłużnik nie posiada płynnych środków finansowych na bieżącą zapłatę zobowiązań. Zaburzenie płynności jest z reguły przejściowe – a zobowiązania mogą zostać zaspokojone ze środków uzyskanych ze zbycia środków trwałych wchodzących w skład majątku dłużnika.
W prawie polskim Niewypłacalność została także definiowana w polskim prawie. Od 1 stycznia 2016 roku nowa definicja legalna zawarta w art. 11 prawa upadłościowego stanowi, że dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Jednocześnie domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące.