Historia Na gruncie polskiego prawa upadłościowego definicja stanu niewypłacalności ulegała kilku zmianom. Stan prawny w latach 2003–2009. Według stanu prawnego sprzed nowelizacji dokonanej w maju 2009 roku, dłużnik był niewypłacalny, jeżeli nie wykonywał swoich wymagalnych zobowiązań. Tak więc za niewypłacalnego można było uznać np. także serwisanta AGD, który pozostawał w zwłoce z terminową naprawą dwóch urządzeń AGD w stosunku do dwóch swych klientów (wierzycieli niepieniężnych).
Stan prawny w latach 2009–2015. Nowelizacja z maja 2009 zmodyfikowała przepis art. 11 prawa upadłościowego i naprawczego i niejako derogowała definicję legalną bowiem w ustawie nie określało się już wprost „kto jest niewypłacalny”, a jedynie „kogo uważa się za niewypłacalnego”. Dłużnika w tamtym stanie prawnym uważało się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonywał swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnychUstawa z dnia 6 marca 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze, ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym oraz ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym ().