przy czym „ajjam” w tym wypadku można tłumaczyć jako „bitwy”, „walki”, a nie „dni”. Np. u Al-Balazuriego w „Kitab futuh al-buldan” jest mowa o „jawm al-adżnadajn”, czy „jawm al-jarmuk” i na pewno chodzi tu o odpowiednio bitwy pod Adżnadajn i nad Jarmukiem (por. Al-Balazuri: Futuh al-buldan, Bajrut, b.d. pass.). Pokaźna część z nich została zebrana w “Ajjam al-Arab” przez filologa Abu Ubajdę (VIII w.). Niektóre z nich zachowały się w antologii Ibn Abd ar-Rabbihiego „Al-ikd al-farid” (Jedyny naszyjnik).
Cechy charakterystyczne historiografii arabskiej
Arabskie piśmiennictwo historyczne jest bliskie literaturze adabowej, często pisanej językiem wyszukanym, a nawet prozą rymowaną (sadż), podobnie jak Koran czy makamy. Najstarsze zachowane do naszych czasów dzieła historyczne pojawiają się na przełomie panowanie dynastii Umajjadów i Abbasydów (ok. 750). Fakty mieszają się w nich z legendami. Po opisach genealogii oraz wojen między plemionami arabskimi zaczynają się próby spisywania historii powszechnej od stworzenia świata. Niemal wszystkie prace tego typu ograniczają się jednak w istocie do opisu świata arabskiego. Jedynie Al-Biruni (973-1048), Chorezmijczyk piszący poza arabsku, spróbował opisać to, co poza kręgiem świata arabskiegoBielawski J.: Historia literatury arabskiej. Zarys, Wrocław-Warszawa-Kraków 1968, s.