Reguła Cope’a (nazywana również prawem niewyspecjalizowanych) – występowanie podobnych trendów zmian ewolucyjnych postępujących równolegle w różnych taksonach organizmów.
Występowanie podobnego trendu zmian w zapisie kopalnym różnych linii ewolucyjnych zostało opisane w 1896 roku przez amerykańskiego paleontologa Edwarda Drinkera Cope’a, przy czym jego uwagę zwróciła tendencja do zwiększania rozmiarów wielu kladów mezozoicznych ssaków. Reguła stosowana jest obecnie w uogólnionym zakresie w stosunku do różnych zmian mających podobny charakter u różnych grup systematycznych organizmów. Mimo iż od jej przedstawienia minęło ponad sto lat, bywa wciąż kiepsko rozumiana. Niektóre z badań potwierdzały jej prawidłowość, a inne jej zaprzeczały.
Zwiększanie się rozmiarów Dobór kierunkowy zdaje się wpływać w szczególności na rozmiar organizmów, podczas gdy jego oddziaływanie na inne cechy morfologiczne pozostaje znacząco mniejsze. Uważa się, że zwiększenie rozmiarów zapewnia organizmowi wiele korzyści, lecz również powoduje nowe problemy. Aby spełnić regułę Cope’a korzyści muszą przeważać nad problemami. Duże rozmiary zapewniają m.in. lepszą ochronę przed drapieżnikami, zwiększają szanse na skuteczne polowanie, kopulację, zwiększają również długość życia, a także – wraz ze wzrostem mózgu – inteligencji.