Wg spisu diecezji krakowskiej z 1787 roku Opatów miał więcej mieszkańców niż Sandomierz. W tym okresie połowę mieszkańców miasta stanowili katolicy, a połowę Żydzi.
W XVIII w. Opatów stał się przystanią dla kilkudziesięciu Greków, którzy w Polsce szukali schronienia przed prześladowaniami tureckimi. Grecy uzyskali pozwolenie na zakładanie świątyń i odprawianie nabożeństw w obrządku bizantyjskim. Już w 1778 r. w mieście powstała dla Greków prawosławna parafia pw. św. Mikołaja, która w 1837 r. została przeniesiona do Radomia. Po zajęciu Opatowa przez Rosjan w trakcie Powstania kościuszkowskiego, 29 marca 1794 r., wicebrygadier Jan Ludwik Manget, na czele ok. 800 kawalerzystów, wtargnął do Opatowa i uderzył na siły rosyjskie, których jednak nie udało mu się pokonać z powodu ich przewagi liczebnej.
XIX wiek Po III rozbiorze Polski w 1795 roku na początku Opatów znalazł się w zaborze austriackim. Po wojnie polsko-austriackiej miasto w 1809 roku zostało włączone do Księstwa Warszawskiego, a po upadku Napoleona Bonapartego i Kongresie wiedeńskim w 1815 roku Opatów znalazł się w zaborze rosyjskim. W 1842 roku Opatów stał się siedzibą powiatu. W 1844 roku Opatów był własnością Karskich. Do 1864 r. miasto pozostawało własnością prywatną.