Park Chung-hee (kor. 박정희, ur. 30 września 1917 w Gumi, Korea, zm. 26 października 1979 w Seulu) – południowokoreański wojskowy, generał i polityk, prezydent Korei Południowej od 17 grudnia 1963 do 26 października 1979 sprawujący władzę autorytarną. Członek Demokratycznej Partii Sprawiedliwości. Od 25 lutego 2013 do 10 marca 2017 roku jego córka, Park Geun-hye pełniła urząd prezydenta Korei Południowej.
Życiorys Lata młodości Park urodził się w prowincji Kyŏngsang Północny niedaleko Daegu. Jego ojcem był Park Seong-bin, a matką Baek Nam-hu. Od 8 kwietnia 1932 do 25 marca 1937 uczęszczał do Gimnazjum Nauczycielskiego w Daegu. W 1940 roku rozpoczął naukę w Akademii Wojskowej, którą ukończył dwa lata później z wyróżnieniem. Lata jego edukacji zbiegły się z inwazją japońską na Chiny, poczynając od incydentu mandżurskiego w 1931, a kończąc na wybuchu wojny chińsko-japońskiej w 1937. Po ukończeniu gimnazjum był nauczycielem w szkole podstawowej w Mun'gyŏng. Później Park został urzędnikiem w japońskim wojsku i służył w Mandżurii podczas drugiej wojny światowej. W tym czasie używał japońskiego imienia i nazwiska Takaki Masao. Po wojnie rozpoczął służbę w wojsku Korei Południowej, ale został z niej wydalony w 1948 za członkostwo w komunistycznej komórce.