Klauzula Martensa (, , , ) – klauzula zamieszczona w preambule do IV konwencji haskiej z roku 1907 o prawach i zwyczajach wojny; nazwana od nazwiska delegata rosyjskiego Fiodora Martensa, który ją zaproponował. Odnosi się ona do wypadków nieobjętych przepisami IV konwencji haskiej, odnoszących się do wojny lądowej. Według klauzuli Martensa, w owych sytuacjach ludność i strony wojujące znajdują się pod opieką i władzą zasad prawa narodów, wypływających ze zwyczajów, ustanowionych między cywilizowanymi narodami oraz z zasad humanitarności i wymagań społecznego sumieniaKonwencja dotycząca praw i zwyczajów wojny lądowej (Dz. Ust. RP 1927, nr 21, poz. 161)Wcześniej zamieszczona była w konwencji z 1899 (fr. tels qu'ils résultent des usages établis entre nations civilisées, des lois de l'humanité et des exigences de la conscience publique). Porównanie konwencji z 1899 i 1907: The Hague peace conferences and other international conferences concerning the laws and usages of war : texts of conventions with commentaries s. 208 - 210.Podobne brzmi art. 1 ust. 2 I Protokołu Genewskiego z 1977 r.