Wielka odaliska lub Odaliska (fr. La Grande Odalisque, Odalisque) – obraz olejny Jeana-Auguste’a-Dominique’a Ingres’a z 1814, obecnie przechowywany w Luwrze.
Bezpośrednio po wystawieniu, dzieło zostało ostro skrytykowane za dobór tematu (postacią przedstawioną na obrazie jest kobieta z haremu) oraz za wydłużone, nierealistyczne proporcje jej ciała. Współcześni Ingresowi twórcy uznali natomiast jego dzieło za wyraz zerwania z klasycyzmem na rzecz romantyzmu i fascynacji Bliskim Wschodem.
Okoliczności powstania obrazu Obraz powstał na zamówienie Karoliny Murat, siostry Napoleona Bonapartego i królowej Neapolu. Tworząc postać leżącej, zwracającej się ku widzowi odaliski, Ingres inspirował się postaciami z leżących aktów Giorgiona (Śpiąca Wenus) i Tycjana (Wenus z Urbino). Z kolei prawdopodobną inspiracją dla namalowania kobiety w pozycji odwróconej, zwracającej ku widzowi jedynie twarz, był pochodzący z 1800 Portret pani Récamier Davida. Wreszcie celowo zaburzone proporcje ciała (mała głowa, wydłużony lędźwiowy odcinek kręgosłupa) zdradzają wpływ malarstwa manierystycznego.