thumb|Groby mjr Ludwika Jana Świdra ps. „Johann Puk” i Aleksandra Tomaszewskiego ps. „Al” w Panteonie – Mauzoleum Wyklętych-Niezłomnych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Ludwik Jan Świder (ur. 2 sierpnia 1893 w Krakowie, zm. 19 grudnia 1952 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się w rodzinie Jana i Marii z Broszkiewiczów. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. armii. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1916 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Jego oddziałem macierzystym był pułk piechoty Nr 100.

W 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został ranny. W latach 1923–1924, w stopniu kapitana, służył w 26 pułku piechoty we Lwowie. Był dowódcą kompanii, a później także batalionu. W 1926 w Kamionce Strumiłowej pojedynkował się na szable z porucznikiem Wiktorem Jarockim z 14 pp. Pojedynek miał „przebieg krwawy”. Wojskowy Sąd Rejonowy we Lwowie uniewinnił siedmiu oficerów oskarżonych o udział w tym pojedynku.. W 1926 przeniesiony do 27 Pułku Piechoty w Częstochowie.18 lutego 1928 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku pełnił służbę w dowództwie 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie.